loading
Warszawa a w niej Łazienki Królewskie i pawie - ptaki próżne od dzieciństwa
Łazienki Królewskie w Warszawie - najwspanialszy zespół architektury polskiej doby klasycyzmu stanisławowskiego. Przy projektowaniu rozległego parku krajobrazowego pracowali Jan Christian Szuch i Karol Agricola. W XIX w. Łazienki należały do Romanowów, ale park pozostał ogólnodostępnym. W 1944 r. Niemcy obrabowali i spalili Pałac na Wodzie. Odbudowa według planów Jana Dąbrowskiego zakończyła się w latach sześćdziesiątych. Obecnie zespół parkowo-pałacowy Łazienki Królewskie jest samodzielną placówką muzealną, tętniącą bogatym życiem kulturalnym i wspaniałym miejscem wypoczynku na świeżym powietrzu dla Warszawiaków. Pawie są jedną z wizytówek tego miejsca

Paw to niewątpliwie jeden z najpiękniejszych ptaków świata. Już od czasów prehistorycznych ozdabiał dwory książąt, królów i magnatów od Azji przez Europę. Pawie są dość odpornymi ptakami, łatwo się oswajają. Także w naturze pawie żyją w lasach galeriowych, zaroślach i dżunglach Indii. Każda rodzina pawi: kilka samców i dwa razy więcej samic, ma swoje terytorium. Właściwie nie wypuszczają się dalej. Mimo że potrafią latać, używają tej zdolności bardzo niechętnie i na krótkie dystanse, bo szybko się męczą (po 100-200 metrach). Trzeba jednak przyznać, że samiec w locie wygląda naprawdę imponująco - złożony ogon ciągnie się za nim jak tren.Pawie cały dzień spędzają na ziemi, szukając pokarmu, tokując. Na wieczór podfruwają na szczyty drzew. Tam jest bezpiecznie, więc tam zasypiają. Samce, jak wszystkim wiadomo, noszą przepiękne pióra na ogonie. Za to głos mają nieprzyjemny - niby trąbiący, ale dość chropowaty, bardzo donośny. Wszędzie twierdzi się, że krzyczą na deszcz. To akurat nieprawda - tak po prostu brzmi pawi okrzyk terytorialny. Wydają go najczęściej rano i wieczorem. Oznacza to tyle, co kukuryku u koguta. Siedzą na wysokiej gałęzi i stamtąd obwieszczają: To jest moje królestwo! Proszę mi tu nie włazić! Samice są szare, nudne i kurowato - domowe. Ale ich rola jest całkiem inna niż samców, które mają tak zaszpanować przed panienką, by przekazać swoje geny. Samce, które mają najpiękniejsze ogony, mają największe szanse na przedłużenie gatunku. W czasie toków potrafią swoje pióra postawić całkowicie pionowo. Noszą je jak tarczę. Rolą szarej kury jest jak najlepiej wybrać. W jaki sposób udaje jej się to zrobić, to już jej tajemnica. Małe pawie już w wieku kilku dni zaczynają pokazy i pseudo walki między sobą. Stroszą piórka i starają się zaprezentować od jak najlepszej strony. Można więc powiedzieć, że pawie próżność mają w sobie od dzieciństwa. Dorosłe samce też walczą, pokazując rywalowi wszystkie swoje wdzięki. Ten, który uzna, że wygląda gorzej, ustępuje pola i składa ogon. Młode samce prawdziwy tren zyskują dopiero w trzecim roku życia. Później rozwija się jeszcze przez trzy lata, a potem słabnie. Pawie są długowieczne. Mogą żyć ponad 20 lat; są fascynującymi ptakami, ich niezwykła uroda, dostojność, elegancja, gracja i powaga dodają uroku parkom, alejom i przydomowym ogrodom. Ich zdolności adaptacyjne i oswojenie sprawiają, że ich hodowla stała się niezwykle popularna. Bardzo cenione dla swych pięknych ogonów pawie hodowano w starożytnej Grecji już od V w p.n.e. Przy świątyni Hery na wyspie Samos ptaki te otaczano specjalną opieką, były tej wielkiej ulubieńcami i atrybutem, umieszczanym wraz z berłem, symbolem władzy na bitych tam monetach. Rzymska Junona, odpowiedniczka Hery, zaprzęgła - jak mówi jeden z mitów - pawie do swego rydwanu, którym podróżowała po świecie. Zazdrosna o kochankę swego męża Zeusa zamieniła ją w jałówkę i rozkazała stuokiemu Argusowi, aby ją pilnował. Gdy zagniewany Zeus kazał ściąć Argusowi głowę, Hera zabrała wszystkie jego oczy i rzuciła zaprzężonym pawiom na ogony. Tak właśnie – według starożytnych rzymian - powstały „pawie oczka”na długich ogonach pochodzących z Indii ptaków. W starożytnej Brytanii – zapewne pod wpływem pobytu rzymskich legionów – pawie pióra oznaczały nieśmiertelność, którą miało zapewnić sypianie na wyścielonym nimi łożu. Z czasem te piękne pióra stały się nagrodą wręczaną trubadurowi z rąk opiewanej przez niego damy, symbolem męstwa, ogłady, dumy rycerskiej. W symbolice chrześcijańskiej trzy pawie pióra oznaczały trzy cnoty – wiarę, nadzieję i miłość, a ozdoba z nich trafiła na średniowieczne rycerskie szyszaki i hełmy, oraz do klejnotów herbowych. .. „ma być bróg żółty, brożyny u niego albo słupy w polu czerwonem, (... ) na hełmie pawi ogon, na nim takiż bróg, ale jakby wywrócony..” (Niesiecki, Herbarz ) Trzy pióra osadzone na koronie opasanej mottem „ich dien” ( ja służę ) są do dzisiaj emblematem następcy tronu angielskiego, księcia Walii, także ród Medyceuszy pieczętuje się trzema piórami w kolorze flagi Italii – białym, zielonym i czerwonym, oznaczającymi mądrość, wstrzemięźliwość i odwagę. Znając dzieje tego starego rodu trzeba przyznać, że działał zgodnie z tą dewizą, omijając jednak – i to dość skutecznie – drugą z wymienionych cnót.... Pawie są wielką atrakcją m.in. warszawskich Łazienek. Kroczą dumnie alejkami parku jakby były świadome niezwykłego piękna, niebanalnego upierzenia i wielkiego podziwu jaki wywołują. Przystają na środku alei, rozkładają bajecznie kolorowe ogony i krzyczą: To my! Podziwiajcie nas! Podziwiajcie, bo zaraz nas tu nie będzie! Zwiedzający oblegają ptaki z aparatami fotograficznymi a pawie z dumą jakby krzycząc: Chwila dla reporterów! Ale tylko chwila! Dzieci z zachwytu otwierają buzie, bo wiedzą, że prędko takiego ogona wirującego paletą barw, nie zobaczą... no chyba, że w bajce... albo na zdjęciu..... Najczęściej pawie spotkać można w okolicach Pałacu na Wodzie i amfiteatru.

Warszawa a w niej Łazienki Królewskie i pawie - ptaki próżne od dzieciństwa

Paw
Kroczy pawik parkiem,
I na wszystkich prycha,
Maszeruje wdzięcznie,
Napędza go pycha.

Spotkał tam panienkę,
Roztoczył swe czary,
Panna się nie broni,
Nie uniknie kary.

Paw urok rozsiewa,
Swe toki zaczyna,
Pannicę nabiera,
Głupoty przyczyna.

Skołowana panna
Z maślanym wzrokiem,
Widać to wyraźnie
Pod pawia urokiem.

Kiedy mu ulegnie
To przegrana dola,
Paw odejdzie dumny
A dla niej niewola.

Życie wciąż nas uczy
By nie słuchać toku,
Ktoś cię wykorzysta,
Inną ma na boku.

Kiedy pawia spotkasz
Zatkaj sobie uszy,
Pójdzie jak niepyszny,
Odejdzie do głuszy.
( wiersz znaleziony w necie )



Paw Królewski jest najbardziej znanym i najczęściej hodowanym pawiem z wszystkich ras. Doczekał się wielu nazw: Paw zwyczajny, Paw niebieski, Paw Indyjski. Nie ma podgatunków jednak szeroko zakrojona hodowla parkowo wolierowa wpłynęła na dużą ilość mutacji. Paw królewski jest najbardziej rozpoznawalnym ptakiem z pośród wszystkich ptaków ozdobnych.
Zasięg występowania: Sri Lanka, Pakistan, Indie. Wiele powtórnie zdziczałych populacji występuje na całym świecie.
Środowisko naturalne: różne, lasy liściaste, tereny uprawne, blisko osad ludzkich.
Paw królewski jest nie do pomylenie, jeśli już to tylko z Pawiem zielonym. Samce są duże z długim, bogato zdobionym ogonem, wykorzystywanym przez nie w czasie okresu godowego. To co je odróżnia od Pawia zielonego to ciemnoniebieski kolor szyi i piersi, skóra twarzy jest biała, czub jest w kształcie wachlarza. Niedojrzałe samce mają różne upierzenie, ale zawsze posiadają wachlarzowaty czub oraz nakrapiane na niebiesko górne części ciała. W drugim roku życia samce wykazują krótszy ogon, często bez charakterystycznych wzorów pawiego oczka. W trzecim roku życia osiągają one pełne upierzenie i dojrzałość seksualną. Jakkolwiek ogon może rosnąć przez kolejne dwa lub trzy lata.
Samica raczej bura w porównaniu do samca, skóra twarzy jak i kształt czuba, są takie same jak u samca czyli skóra jest biała a czub wachlarzowaty, ale kolor czuba jest brązowy. Gardło jest białe, pierś i tył szyi zielony, podbrzusze płowożółty do kremowego, reszta upierzenia jest koloru brązowo- szarego. Występowanie w naturalnym środowisku: bardzo popularny we wszystkich obszarach naturalnego występowania.
Ciekawe fakty: jest to narodowy ptak Indii. Bardzo często ten gatunek jest po prostu nazywany pawiem. Pavo znaczy po łacinie paw, cristatus znaczy czubiasty. Pawie były znane hodowcom od najdawniejszych czasów, zapiski o ich istnieniu w hodowlach pochodzą już z czasów egipskich faraonów, greckich demokracji czy cesarstwa rzymskiego.


Warszawa a w niej Łazienki Królewskie i pawie - ptaki próżne od dzieciństwa


Podsumowując w krótki sposób temat :
Pawie są dużymi, kolorowymi ptakami z rodziny kurowatych. Ptaki te są powszechnie znane i cenione, już od setek lat, ze względu na imponujący ogon z długich piór, który, kiedy złożony, ciągną po ziemi jako swoisty tren. A owe pióra upstrzone są, jakże charakterystycznymi niebiesko-złoto-zielonymi "pawimi oczkami". Długość ogona stanowi aż 60% całej długości ptaka. Imponujących rozmiarów ogon używany jest w trakcie tańca godowego, jaki prezentuje samiec aby zauroczyć samicę. Podczas tego rytuału samiec unosi ogon, rozkłada go tak, że z przodu tworzy on wachlarz, a tylnie pióra swobodnie opadają aż do ziemi. Uważa się, iż samice wybierają partnera ze względu na jego wielkość, barwę upierzenia oraz prezencję piór ogona. Niektóre z samców dzięki walorom swego ogona mogą zgromadzić "harem" nawet do 7 samic, a każda z nich może znieść od 3 do 5 jaj. Jakkolwiek dziko żyjące pawie gromadzą się w większe stada.
Pawie są ptakami grzebiącymi, żywią się insektami, drobną roślinnością oraz małymi żyjątkami. Istnieją 3 gatunki pawi:
Paw niebieski zwany indyjskim, najbardziej popularny, rdzennie zamieszkujący Indie i Sri Lankę;
Paw zielony zamieszkujący Indonezję (Jawa) oraz Birmę;
Paw kongijski jest najmniej znanym gatunkiem zamieszkującym tereny afrykańskich lasów deszczowych.

Warszawa a w niej Łazienki Królewskie i pawie - ptaki próżne od dzieciństwa